Posts mit dem Label Diary werden angezeigt. Alle Posts anzeigen
Posts mit dem Label Diary werden angezeigt. Alle Posts anzeigen

Freitag, 6. Februar 2015

barbietalk #5

Kein Titel?

Selbst wenn, ich versuchen würde diesen Post irgendwie zu benennen, ich weiß nicht wie viele Stunden mir das in Anspruch nehmen würde, bis ich komplett zufrieden damit wäre. Deshalb heute ein Blogpost ohne Titel.
Ich kann es immer noch nicht fassen, wie schnell denn die Zeit bitte vergeht, wir sind mittlerweile schon im Februar 2015. In nichtmal 1,5 Jahren beginnt für mich dann der richtige Ernst des Lebens, und ganz ehrlich, ich habe panische Angst davor. Im Grunde genommen, habe ich keine Angst vordem was mir bevor steht, ganz im Gegenteil, ich freue mich enorm auf das was mich alles erwartet, im nächsten Lebensabschnitt, ich habe nur so große Zweifel nicht das zu erreichen wofür ich so hart arbeite, was mein großes Ziel ist, mein Zukunftswunsch. Ich denke, dass ich mir oftmals einfach viel zu großen Druck mache, unter dem dann logischer Weise auch nicht immer alles so klappt wie ich mir das wünsche. Aber die große Frage ist dann, wie es anders gehen soll, so als Perfektionist mit sich selbst im Reinen zu sein, und am Ende des Tages sagen zu können, dass man stolz auf sich selbst ist, und es kein Stückchen anders oder besser hätte machen können.
In den letzten Monaten ist meine Motivation von 100% plötzlich komplett auf 0 gefallen. Andere Dinge in den Fokus zu rücken, und dafür das Verhalten von letztendlich unwichtigen Menschen und Situationen zu Tode zu analysieren, deswegen kein Auge zu zumachen, und das schlimmste, sich selbst Vorwürfe zu machen, obwohl man selbst weiß, dass man der letzte ist der die Schuld tragen könnte.
Es haben sich ziemlich viele Dinge verändert in meinem Leben, seit dem letzten Post. Vieles, kam einfach so, ohne jede Vorwarnung, Schicksalsschläge, gute und schlechte, schlechte die Gutes mit sich brachten, und gute, die wiederum Schlechtes mit sich brachten. Aber zu all dem Gefühlsgewusel am besten ein ganz eigener Post, das würde hier sonst zu weit führen. 
Wie vielleicht einige wissen, schreibe ich in genau einem Jahr meine Abitur Prüfungen, und mache mir einen wirklich unnormalen Stress, vor allem weil meine Noten nicht so ausgefallen sind, wie erhofft..
Während des Schreibens, in diesem Moment, merke ich wie gut es mir tut, einfach meine Gedanken in Worte zu fassen, wie sehr es mir gefehlt hat. Obwohl ich auch gerade noch ins Stocken komme, es fließt nicht mehr so wie vorher, ich weiß auch nicht so genau wieso, aber es brodelt kein Wasserfall mehr in mir, so wie es mal war. Vielleicht liegt das auch einfach daran, dass ich so wenig motiviert bin und auch gerade immer noch in einer Phase stecke, in der ich mich selbst zu vielen Dingen zwingen muss. Eines davon ist viel mehr für die Schule zutun, und eigentlich habe ich den Laptop nur angemacht, um einen Aufsatz für die Schule zu schreiben, da ich aber so erschöpft und müde bin, bin ich zu dem Entschluss gekommen, dass mit mir heute nicht mehr viel anzufangen ist, vor allen Dingen wenn es mit hoher Konzentration zusammen hängt. 
Deswegen zu diesem Post kein Bild, denn keines wäre passend genug diesen darzustellen, genau wie mit dem Titel.

Was haltet ihr als nächsten Blogpost von einer Wishlist oder einem Post über meinen 'filofax'?

Have fun lovers <3

Dienstag, 26. August 2014

Comeback

So viel trouble in der letzten Zeit, meine Güte. Ich weiß gar nicht wo ich anfangen und wo ich aufhören soll. 
Ja, das mit der Liebe und den Gefühlen, das immer so eine Sache. Dieser Sommer war einer der turbulentesten. Meine zweijährige Beziehung ging in die Brüche, ältere Affären und weitere kuriose Geschichten nahmen kein Ende. Ein riesiges hin und her. 
Ich weiß ja nicht, in wie fern das einige von euch schon durchlebt haben. Aber um ehrlich zu sein, kann ich das auch gar nicht so genau erklären. Ich hab mich zum Ende meiner Beziehung doch sehr einsam, und im Stich gelassen gefühlt. Er war nicht da, wenn ich ihn gebraucht hätte, hat viel zu spät gemerkt, dass er mich verliert und war im Endeffekt unsensibel mir gegenüber. Niemals würde ich die ganze Schuld auf ihn schieben, ich habe auch Fehler gemacht, selbstverständlich. Ich habe mich in Affären gestürtzt, mehr Zeit und Gefühle in andere Dinge, und auch einen anderen Mann investiert. Aber auf einen Fehler folgt der nächste, am Ende ist alles nur eine Frage der Zeit, und wer keine Fehler macht, kann auch nicht aus seinen Fehlern lernen. Ich werfe ihm keins dieser Dinge vor, niemals würde ich das tun. Nur leider sind dies Tatsachen, leider habe ich so gefühlt und leider  kamen seine Taten so bei mir rüber, ob gewollt oder nicht. Letztendlich sehe ich es als eine Lehre, als Fehler, oder auch nicht als Fehler, ich glaube sowas kann man nicht als falsch bezeichnen, jemanden zu lieben, ist niemals falsch. Nur waren Entscheidungen falsch, Reaktionen oder Wörter, gesagte und ungesagte. Ich habe immer noch Gefühle, natürlich, das geht auch nicht von einem Tag auf den anderen vorbei, und das wird es auch nicht. An manchen Tagen geht es besser, an anderen ist man am Boden zerstört, aber auch das geht vorbei, alles ist vergänglich.
Manchmal muss man einfach den Moment leben, ohne groß darüber nachzudenken, was gestern war oder morgen wird. Manchmal muss einfach heute, hier und jetzt wichtig sein, vorallem solange wir das noch tun können, solange es keine Verantwortungen gibt, keine Bündnisse, keine Rücksicht nehmen, und einfach mal tun, Kopf aus, und mach es. Lass Regeln, Regeln sein, Konsequenzen, Konsequenzen und Gefühle, Gefühle. Tu das, was du jetzt gerade für richtig hälst, das was du jetzt gerade tun möchtest, solange du kannst, tu. Das Leben ist leider viel zu kurz, schließlich lebst du nur einmal. 




Samstag, 8. März 2014

barbietalk #2

barbietalk #2:  Prüfungsstress | Diary | Griechisch | Deutsch | Pläne | Unentschlossenheit


Hellooo meine liebsten Leser :)!


Als allererstes wollte ich mich ein bisschen, kind of, bei euch entschuldigen, weil ich mich so lange nicht bei euch gemeldet habe! Zum ersten weil ich über das letzte Wochenende bei meinem Freund war, und sowohl mein Internet, als auch sämtliche technische Möglichkeiten nicht wirklich so wie erwartet waren, konnte ich nicht so vorarbeiten, wie ich das geplant hatte. Des weiteren, habe ich diese Woche mehrere 3 bis 4 stündige Klausuren geschrieben und habe teilweise bis spät in die Nacht gelernt, was wirklich anstrengend und zeitbeanspruchend war. 
Aber es gibt noch mehr Neuigkeiten für euch! Und zwar, überlege ich schon seit etwas längerem ob ich das Diary und den barbietalk vereinen soll. Für mich bleibt da aber die große Frage, wie genau das funktionieren soll, denn ich möchte die griechische Rubrik sehr gerne bei behalten. Andererseits, denke ich mir, dass es ein bisschen blöd für meine deutschen Leser wäre, euch alle neuen Informationen vor zu enthalten, denn alles wäre ja auf griechisch. Deswegen habe ich da zwei Möglichkeiten ausgearbeitet.

  1. Diary verschwindet aus meinem Blog, es wird nur noch barbietalk heißen, allerdings werde ich dann jedes mal den Blogpost auf 2 Sprachen übersetzen, einmal alles auf Griechisch, einmal alles auf Deutsch.
  2. Diary bleibt bestehen, barbietalk auch. Diary wird für Gefühlsangelegenheiten genutzt, wie es mir geht. wie ich mich fühle usw., barbietalk wird ausschließlich Neuigkeiten betreffen. VLOGS, Ankündigungen, FAQs usw.
Ich muss ehrlich sagen, mir würde die zweite Möglichkeit etwas mehr zusprechen, denn ich möchte Diary nicht einfach so *löschen*. Außerdem wird es sehr sehr aufwendig sein alle Texte zu übersetzen, was auch manchmal vielleicht etwas länger dauern wird. Ich bin aber trotzdem noch wirklich unentschlossen, weiß auch nicht so richtig,was genau ich denn jetzt will. Deswegen frage ich Euch um Euren Rat. Was fändet ihr den besser? Was würdet ihr lieber lesen?
Wollt ihr eigentlich noch ein verspätetes February Faves? Lasst mich alles in den Kommentaren wissen.
Vielen Dank fürs Lesen.

Have fun lovers <3

Donnerstag, 20. Februar 2014

Diary #7

#7 20th February 2014


Hellooo my dear readers:)!

Πέμπτη σήμερα παιδάκια μουυ.. Πρώτα απ' ολα πρέπει να ζητήσω συγνώμη που ακόμα δεν έχει ανέβει το νέο Shopping-Haul αλλα μέχρι στιγμής δεν έχω προλάβει με τίποτα παιδία, λυπάμαι, απλώς είναι αρκετή διαδικασία να βγάλω τις φώτο κτλ. και αργεί λίγο, αλλά σας υπόσχομαι θα ανέβει. Άλλος ένας λόγος είναι, οτι δεν νιώθω και πολύ καλά τελευταία, πονάει συνεχώς το κεφάλι μου, και πιστεύω ότι θα αρρωστήσω, αλλα προσπαθώ να το καθηστερίσω επειδή δεν γίνεται, με τίποτα να χάσω μαθήματα τώρα. 
Τέλος πάντων, σήμερα θέλω να σας μιλήσω λιγο γενικά, για ότι μου κατέβει, ότι σκέφτομαι αυτή τη στιγμή. Πρώτα είναι πραγματικά αυτό το θέμα υγείας, που με βασανίζει. Προσπαθώ να το καλυτερεύσω αλλάζοντας την διατρωφή μου, και κοιμώντας αρκετές ωρες, αν και καταλαβαίνω οτι δεν κάνει και πολύ μεγάλη διαφορά, μεγάλη χαζομάρα. Και τώρα παλι παιδιά πονάει το κεφάλι μου απίστευτα, και λέω πως και πως να παω για ύπνο. Αλλα δυστιχώς αυτόν τον καιρό με κουράζουν τα πάντα, επειδή στο σπίτι μου πέφτει πολυ δουλειά τελευταία, ο πατέρας μου δεν κάνει απολύτως τίποτα, και μένουν όλα για μένα, απο φαγητό και μαγείρεμα εως σφουγγάρισμα, πλυντίρια και διάβασμα, ειδικά τωρα που σε δυο εβδομάδες αρχίζω τα γραψίματα θα χρειάζονταν λίγη βοήθεια. Τέλος πάντων το μυαλό μου και το σώμα μου δεν θέλουν να συμφωνίσουν με τίποτα, το κεφάλι μου λέει 'πίεσε, αντέχεις' και το σώμα απαντάει "κουράστηκα, δεν αντέχω". 
Λες και δεν φτάνουν όλα αυτά δεν είναι ουτε το αγόρι μου καλά, να με στυρίζει εκείνος τουλάχιστον. Τώρα τέλος πάντων είμαι ένα πτώμσ πραγματικά και πάω για ύπνο.
Καληνύχτα αγαπητά μουυ!

Have fun lovers! <3

Sonntag, 16. Februar 2014

Diary #6

#6 16th February 2014


Hellooo my dear readers :)!

sunday's breakfast
Κυριακή σήμερα καλά μουυ! Πραγματικά είμαι ενα πτώμα. Έχω να διαβάσω ακόμα, δεν έχω κάνει τίποτε μέχρι στιγμής και εχω μάθημα αύριο. Τα πιο ωραία πράγματα του κόσμου - ξέρωω! Τέλος πάντων, σήμερα άπλα ήταν το lazy-day μου. Σήμερα δεν έκανα απολύτος τίποτα, βασικά, ψέμα, έφταξα ενα πρωινό smoothie (συνταγή και ενα ξεχοριστό πόστ γι'αυτό ακολουθεί σύντομα). Πρέπει να πώ, οτι ήταν αλήθεια πολύ ωραίο! Αλλα κάτι με έχει πιάσει τελευταία και πεινάω συνέχεια.. Ειδικά τώρα που αρχίζω και τρέφομαι διαφορετικά, κοιτώ την υγεία μου, και σκέφτομαι τι τρώω.
valentine's cupcakes
Όπως και να έχει σκέφτομαι πόσο περίεργο είναι όλο αυτο, που γράφω ημερολόγιο online. Θυμάμαι παλαιά, όταν έγραφα ημερολόγιο, το έπαιρνα μαζί μου, παντού, όπου και να πήγαινα, μην τυχόν και το βρεί κανείς και διαβάσει τι σκέφτομαι και τι λέω με το ημερολόγιό μου, και τώρα αρχίζω και τα μοιράζομαι με όλο τον κόσμο, και το πιο περίεργο απο όλα είναι, ότι δεν ξερώ καν, με ποίον τα μοιράζομαι. Είναι αυτό, οτι δεν ξέρω ποιός διαβάζει το blog μου, και ποιός ενδιαφέρεται, και ποιός βλέπει τι γράφω.
shopping mess :D
Νααι, έτσι που λέμε, σήμερα μοιράστηκα μαζί σας αυτό τον φόβο πού έχω, ή μαλλον, αυτή την περιέργια. Τέλος πάντων, ακολουθεί και άλλη μια συνταγή για τα απίστευτα cupcakes που είχα φτιάξει για τον Άγιο Βαλεντίνο, και αυτή για το smoothie που λέγαμε. ;) Μετά το επόμενο σαββατοκύριακο θα έχετε και Outfits, ανυπομονώ πολύ να δημοσιευτούν αυτα! Και στα μέσα της εβδομάδας μάλλον τετάρτη ενα shopping haul. :D


Have fun lovers <3

Mittwoch, 12. Februar 2014

Diary #5

#5 12th February 2014


Hellooo my dear readers :)!


Τετάρτη σήμερα παιδιά μου καλάά.. Καταρχήν, ήθελα να σας πω, λυπάμε πολυ, που τόσες μέρες δεν ακούσατε τίποτε απο μένα, όπως και να έχει, δυστιχώς πέθανε ο θείος μου πρόσφατα, και δεν ήμουν σε κατάσταση να γράψω, ή να ασχοληθώ. Τώρα που πέρασαν τα 9μερά, είπα ας αρχίσω πάλι να μπαίνω σε εναν νορμάλ ρυθμό. Τέλος πάντων, ο θάνατος του θείου μου, δεν ήταν το μοναδικό που με απασχολούσε τόσες μέρες. Όλο το σαββατοκύριακό μου το έφαγα στη σχόλη, την παρασκευή απο τις 8 το πρωί εώς τις 7 το απόγευμα, το σάββατο απο τις 11 εώς τις 6 και μισή, και την κυριακή απο τις 11 εώς τις 3. Και παιδιά, πραγματικά, κουράστηκα τόσο πολυ, είχα που είχα την σχεναχώρια και που μου έλειπε ύπνος, καθόμουν και όλη μέρα στη σχολή, απο υπολογιστή σε μετάφραση και κείμενο. Το μοναδικό που με κάνει και είμαι motivated μέχρι στιγμής, είναι οτι αυτό το πρότζεκτ, θα μας φέρει στο Δίστομο. Έτσι ένα ωραίο μικρό ταξιδάκι, τριήμερο νομίζω πως δεν θα μου έκανε και κακό. ;)
Πάντως όλο αυτο που έγινε αυτό το καιρό με έφερε ετσι σε πάρα πολυ σκέψη, και πραγματικά, αυτο το μικρο διαλειμματάκι το είχα ανάγκη, έτσι λίγο να έχω χρόνο μόνο για μένα, δεν μίλησα με κανέναν εκτώς απο το άγορι μου, ο οποίος κάθε μέρα έπαιρνε τηλέφωνο να δει πως είμαι.
Ένα ακόμη κακό της υπόθεσης δυστιχώς, είναι πως μετά απο όλο αυτό το μαύρο χάλι που μου βγαίνει όλη η κούραση τώρα αρχίζω και αρρωσταίνω, και έχω την εντύπωση ότι δεν υπάρχει περίπτωση να το εποφύγω Το ξέρετε αυτό το αίσθημα, και καμία φορά μπορείς να το αποφύγεις τελευταία στιγμή, αλλα δεν πιστεύω να το καταφέρω αυτή τη φορά. Γράψτε μου στα σχόλια αν το γνωρίζετε αυτο! Το θέμα μόνο είναι, οτι δεν πρέπει να χάσω μαθήματα γιατί εχω εξετάσεις τον άλλο μήνα και πρέπει να είμαι παρόν, να μην χάσω επαναλλήψεις ή τελευταία σημαντικά πράγματα. Μπλά μπλά, πολλά τα λόγια, τώρα ξέρετε τους λόγους, γιατί καθηστέρισα τόσο με τα ποστ.
Ακολουθεί ενα Faves January 2014, ελπίζω να ρίξετε μια ματία.


Have fun lovers! <3

Montag, 27. Januar 2014

Diary #4

#4 27th January 2014

Hellooo my dear readers :)!


Δευτέρα σήμερα. Πάλι απο την αρχή καλά μουυ.. Σήμερα κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι, να έχω κάποιον δίπλα μου, ο οποίος με στυρίζει. Χρειάζομαι κάποιον, που να είναι πάντοτε διαθέσημος και να με καταλαβαίνει. Αλλα το σημαντικότερο απο ολα, είναι πως πρέπει να με ξέρει απ' έξω. Εννοώ πως θα με νιώσει απο τι στιγμή που δεν με ξέρει, ή δεν ξέρει τι έχω ζήσει, τι έχω νιώσει, ποιές ειναι οι εμπηρείες μου, και ποιές οι επιθυμίες μου; Αν δεν γνωρίζει τι φοβάμαι, ποιός είναι ο στόχος μού ή ποιά τα όνειρά μου, πως θα με υποστυρίζει όλες τις αποφάσεις μου;
Είναι τόσο όμορφο να ξέρω οτι υπάρχει ένας ανθρώπος μόνο δικός μου, ένας άνθρωπος να μου δείχνει καθημερινά πόσο μ'αγαπάει, πόση σημασία έχω στή ζωή του και πόσα θα έδινε για την ευτυχία μου. Είμαι τόσο χαρούμενη και δεν ξέρω τι άλλο να κάνω για να αποδείξω πόσο το εκτίμω που είσαι δίπλα μου τόσο καιρό.
Σ'αγαπώ απίστευτα.


Have fun lovers! <3


Mittwoch, 22. Januar 2014

Diary #3

#3 22th January 2014


Hellooo my dear readers :)!


Τετάρτη σήμερα καλά μου, και σήμερα έχουμε ενα πολύ σοβαρό θεμα. Για να σας τα πω καλά απο την αρχή, πριν κάποιους μήνες πέθανε ενας πολύ καλος μου φίλος. Και που λέτε ο θάνατος αυτος, δεν ηταν το μοναδικό κακό της υπόθεσης. Μας έφερε τόσα άσχημα πράγματα, πέρα απο την στεναχώρια. Τόσα κορίτσια, δήθεν κοπέλες, δήθεν γκόμενες, δήθεν φίλοι. Και με ολο αυτό το χάλι, έμειναν οι αληθινοί στα σκοτινά. 
Είμαι της άποψης πως οταν χάνεις κάποιον απο την ζωή, δεν είναι ανάγκη να φόρεσεις μαύρα κάθε μέρα επί δέκα χρόνια, ούτε περιμένω απο κάποιον 5 μήνες αργότερα να κλαίγεται ακόμη, και κάθε μέρα να αναφέρει πόσο του λείπει και πόσο ωραία ήταν μαζί του, ετσι. Αλλα παιδία, πιστεύω ότι έστω και μια μικρή στεναχώρια για μένα θα ήταν λογικό να υπάρχει. Να σας πω και τον λόγο, απο την στιγμή, που κάποιος περνούσε κάθε μερα με αυτο το άτομο, είχε μια τόσο μεγάλη σημασία στην ζώη του, και όσο ζει δείχνει πάντως αυτήν την εικόνα, για εμένα είναι ανθρόπινο να στεναχωρεθεί κανείς ή έστω να δείξει μια αλλαγή στην ζωή του. Και ναι ρε παιδία, εννοείται πως δεν πρέπει, και δεν αναγκάζει κανείς κανέναν να το δείχνει δημοσέως τι νιώθει, και πως το χειρίζεται αυτό το θέμα. Γενικά αυτή η στεναχώρια, αυτο το αίσθημα, αυτά τα σοβαρά θέματα δεν ψάχνουν απολύτως τίποτα στο facebook. 
Τελος πάντων, πολλά τα λόγια, έγιναν πάρα πολλα πράγματα τα οποία απλά δεν του άξιζαν, και δεν περίμενε κανείς να γίνουν ετσι, αλλά εύχομαι ο φίλος μας, να τα βλέπει όλα αυτά που γίνονται και να βλέπει ποιοί τελικά του ήταν αληθινοί, ποιοί του άξιζαν και ποιοί οχι. Και μακάρι να ήξερε ποιοί του ήθελαν καλό και ποιοί κακό.
Οι αληθινοί του φίλοι φάνηκαν τελικά, αυτοί που δεν τον έχουν ξεχάσει, και δεν θα τον ξεχάσουν ποτέ, αυτοί που έκλαψαν, αυτοί που στεναχωρέθηκαν και αυτοί που έψαχναν συμπαράσταση μεταξύ τους, και πάνω απο ολα αυτοί που σήμερα μπορόυν να κουβεντίασουν για αυτό το άτομο με ένα χαμόγελο στα χείλη καθώς θυμούντε πόσο υπέροχος άνθρωπος ήταν.
Μακάρι να περνάς καλά εκεί που είσαι, μακρυά απο κακό και ψέμα.
Μας έχεις λείψει.


Have fun lovers! <3

Dienstag, 21. Januar 2014

Diary #2

#2 21th January 2014



Hellooo my dear readers :)!


Τρίτη σήμερα, παιδια μου καλά. Το ξέρετε αυτο, αυτο το περίεργο αίσθημα, που ρε παιδί μου, γίνεται κάτι, και ο απέναντι σου ειναι τόσο ενθουσιασμένος, και εσυ χαίρεσαι τόσο πολυ για εκείνον, αλλα νιώθεις ετσι περίεργα... Είτε επειδή δεν σε απασχολεί ουτε λίγο το θέμα, είτε επειδή σε πιέζουν να κάνεις κάτι, ή επειδή κάτι σου κακό φαίνεται. Κακά τα πολλά λόγια, κάτι περίεργο τρέχει σε ενα θέμα στο οποίο δεν μπορώ ουτε καν να σκεφτώ κάτι, επειδή απλα δεν έχω ιδέα. Και στεναχωριέμαι. Είναι κατι τέτοια που με κάνουν και δένομαι ακόμη και περισσότερο. Γιατί αρχίζω και γίνομαι εξαρτημένη. Καταλαβαίνω πόσο μεγάλη ανάγκη έχω. Και πόσο πολυ μου λείπει, πόσο χρείαζομαι δίπλα μου, την αγγαλία, το φιλί και την συντροφία. Απλά μου έχει λείψει 


Have fun lovers! <3

Montag, 20. Januar 2014

Diary #1

Diary

#1 20th January 2014


Hellooo my dear readers :)!


I just wanted to create apersonal base, and I think it would be a good idea to share my thoughts and feelings with you. Most conftable for me would be writing in different languages, I hope that this is ok for everyone of you.
Well, now let's start. Λοιπόν παιδάκια μου καλά.. Που να ξεκινήσω, δεν ξέρω.. Δεν έχω σκοπό να σας μιλήσω αναλυτικά για όλο το παρελθόν μου. Τα πιο σημαντικά είναι ότι ζω μάζι με τον πατέρα μου στην Αθήνα, η καταγογή μου είναι απο Τρίκαλα, η αδελφή μου μένει μαζι με την μητέρα μας στη Γερμανία, τις οποίες τις επισκέφτομαι συχνά και εδω στην Αθήνα πηγαίνω στη Γερμανική Σχολή, επειδή μεγάλωσα στη Γερμανία. Δουλεύω δυο με τρείς φορές την εβδομάδα ως νταντά, προσέχω δυο υπέροχα κοριτσάκια και τα σαββατοκύριακα βοηθάω καμιά φορά σε ενα μαγαζάκι. Αυτο που μου έφτιαξε το κέφι και την ψυχολογία, μετά απο μερίκα χρόνια, να πω στεναχώριας, οχι ακριβώς, απλά μετά απο κάποιο καιρό που πέρασα αρκετά άσχημα με κακή ψυχολογία, είναι το αγόρι μου. Απο φιλίες και βλακείες μπορώ να σας πω πολλές ιστορίες, αλλά παιδία, άλλο θέμα αυτο, άλλο ποστ, άλλη μέρα. Πολλά τα λόγια, σ'αυτή τη σειρά θα σας λέω τον πόνο μου, τα αισθήματά μου και γενικά απλα θα σας λέω αυτά, που δεν θέλω, ή δεν μπορώ να τα πω σε άλλα άτομα, ίσως σε αυτούς που είναι κοντά μου.


Have fun lovers! <3

Beliebte Posts